و گاهی خوابت نمی برد از خوشحالی.

بیچاره خواب وقتی که بی نهایت خسته ای و خوشحال.

انقدر خوشحال که از پارک لاله تا چهارراه فلسطین را نفهمی کی امدی.

و انقدر خسته که انگار از پارک لاله تا چهارراه فلسطین را پیاده امدی.

گاهی فکر می کنم کاش بعضی وقتها بی انکه بخواهیم چشمهایمان همه ی حرفهایمان را می زدند.

و گاهی فکر می کنم خاصیت زبانی که حرفهایم را نمی زند چیست؟

کسی نمی داند قصه ی انهدام ادمها توسط خودشان کی کلید خورد؟

کسی نمی داند کسی که قوای جسمانی کافی برای جنگیدن با سرنوشت ندارد چه باید کند؟

شکایت نامه ها را پس می گیرم.

بگذارید اعتراف کنم...خلسه ی خوبیست.